)
)
)
)
De lunch werd gebruikt in Arnon, het was een heel uitgebreid buffet met typisch Jordaanse gerechten, klaargemaakt door de vrouw des huizes.
)
)
)
)
Ghalib vertelde dat als er op zo’n huisje een klein wit vlaggetje staat, er dan feest is. Dit kan van alles zijn, van de geboorte van een dromedarisje of de besnijdenis van een jongetje.
Op de meeste huizen in het land staan vaten of bakken, hierin bewaart men water, dit is de reserve voor als de gemeente geen water heeft. Men krijgt een paar keer per week water en dat wordt met tankwagens gebracht. Hij wilde ons ook de zwarte iris laten zien, dat is de nationale bloem, helaas waren de bloemen al uitgebloeid en keken we tegen wat verdorde plantjes aan.
Verder gereden door de Wadi Mujib, dit is een beschermd gebied waar veeldieren voorkomen. Ghalib wijst ons op de “stenen mannetjes” die je langs de weg ziet. Het zijn stenen die op elkaar gestapeld worden, ze geven de grens aan tussen bezittingen.
We zien ook de spoorlijn, hiermee worden geen passagiers vervoerd, maar enkel goederen, voornamelijk fosfaat. De spoorlijn is oorspronkelijk aangelegd door de Ottomanen, voor de pelgrims.
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
Na de lunch zijn we naar de ruïne van een Kruisvaarderskasteel geweest, we zouden naar Kerak gaan, maar onze gids dacht dat het leuker zou zijn om naar een minder bekend kasteel te gaan. Het werd. Shobak (1115), hier was het heel rustig en hadden we alle tijd om alles goed te bekijken. Van dit kasteel is veel bewaard gebleven en het heeft een prachtige ligging boven op de berg. Er stond langs de weg een kraampje met souvenirs e.d. Hier zijn we bijna genept. De verkoper hield een steen omhoog die op Amber leek, er zat een vlinder in. Hij wilde die wel verkopen voor 50 JD. Na enig afdingen kwamen we op 27 JD uit. Marius bekeek de steen nog eens goed en kwam tot de conclusie dat het geen echte Amber was, de koop ging dus niet door, tot grote woede van de verkoper.
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
Hier leven ook de semi-bedoeïenen, ze leven een deel van het jaar in tenten van geitenwol, maar wonen de rest van de tijd in huizen. Het geitenhaar waar de tenten van gemaakt zijn, zijn waterdicht. Als het regent trekt het materiaal zich samen en komt er geen regen doorheen. Van de bevolking leeft ongeveer 2% nog als echte bedoeïen en ze leven diep in de woestijn.
Enkele kilometers vanaf de zuilenstraat in Petra bevindt zich nog een interessante site: Little Petra, oftewel Beidha Dit was onze laatste stop. Het was vast een voorproefje van wat we de volgende dag zouden zien. Net als het grote Petra ligt Beidha verscholen tussen de rotsen, gescheiden van de buitenwereld door een smalle kloof. Hierachter bevindt zich de kleine enclave. Er zijn verschillende fascinerende gebouwen en een klooster te zien.
Er zijn een aantal waterreservoirs. Er waren “restaurants”. In het verleden kwamen hier de handelaren die er konden blijven eten en slapen, ze kregen ook bescherming op de rest van de route, maar daar moest uiteraard wel “tol” voor betaald worden. Oorspronkelijk waren de wanden van de “restaurants” beschilderd, maar door bewoning en roetafzetting zijn die beschilderingen verloren gegaan. Het was er heel rustig, wat alleen maar plezierig was, we konden alles op ons gemak bekijken. Er werden voorbereidingen getroffen voor een of ander feest, geluid en licht werd geïnstalleerd en een jongetje zat zakken zand te vullen waarin kaarsjes geplaatst worden.
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
Op het laatste stukje van deze trip vertelde Ghalib
weer het een en ander over Jordanië.
Er worden in Jordanië drie soorten koffie geschonken; oploskoffie
(Amerikaans), Turkse koffie en de koffie van de bedoeïenen. De koffiepot
is het symbool van gastvrijheid. Je kunt zonder afspraak bij iemand op
bezoek komen, je bent altijd welkom en je kunt altijd mee-eten. Als je
de aangeboden koffie laat staan, betekent dat, dat je de gastheer iets
wil vragen. Men is hier ook niet zo direct als bij ons, het kost even
tijd totdat men tot de kern van de zaak komt.
Het schoolsysteem is vergelijkbaar met het onze qua leerplicht. Er zijn wel verschillende soorten scholen; er zijn staatsscholen, hier geldt een strikte scheiding tussen jongens en meisjes. Er zijn ook privé scholen, dat zijn gemengede scholen en ook vrij duur en er zijn militaire scholen, deze staan meestal in de woestijn, waar heel weinig of geen docenten beschikbaar zijn. Hier krijgen de kinderen van de bedoeïenen les, en als laatste zijn er de Palestijnse scholen voor de Palestijnse vluchtelingen.